Op dinsdag 19 augustus 2025 bracht Roy Voragen een bezoek aan residentkunstenaar Jet Nuij. Op dat moment bevond zij zich nog aan de start van haar werkperiode in het Atelier in de Stad. Atelier in de stad is een project van Greylight Projects dat zich manifesteert in leegstaande ruimtes in het Maankwartier en momenteel onderdak vind in een ruimte onder beheer van NS Stations. Daar speelt Jet met de opstelling van verschillende werken en snippers van haar eigen werkproces. De fysieke kenmerken van de ruimte en de omgeving zijn voor haar materiaal dat ze verweeft in haar installaties. Met vragen in gedachte over de richting die ze op wilt en hoe ze dat moet doen, verwelkomt ze Roy met een kop koffie in het Atelier.
Roy Voragen is dichter, schrijver en curator. Zelf was hij ooit resident in de periode dat Greylight Projects locatie had in Hoensbroek. Ook begeleide hij later zelf gastkunstenaars en initieerde in 2022 de expositie ‘there, there’: een tentoonstelling over de verbindingen met thuis als je verder weg bent. Terwijl Jet vertelt, en Roy luistert, komt naar voren hoe dat de werkperiode haar uitdaagt om nieuwe dingen te proberen. Centraal staat bijvoorbeeld het werk ‘Je me souviens’, dat Nuij maakte in 2017 en waar zij nu een nieuwe presentatievorm voor zoekt voor een publieksmoment in het Atelier op 22 augustus. Herinneringen spelen in ‘Je me souviens’ maar ook in veel van haar andere werken een belangrijke rol. Door het gebruik van analoge technieken en nostalgische objecten zoals ouderwetse fotolijstjes, grijpt ze een welbekend gevoel aan van het willen koesteren van een beeld dat we hebben over vroeger. Toch staat de veranderlijkheid van het verleden en de worsteling met het loslaten van controle daarover voorop.
In reflectie op deze thematiek biedt Roy een aantal vragen aan, zoals; wat gebeurt er na verloop van tijd met werk dat is ontstaan vanuit het idee over herdenken of herinneren? Voor beeldende kunst dat zich daartoe verhoudt, zoals ook met monumenten, verandert het publiek waaraan het gepresenteerd wordt. Op welke manier blijft het werk dan dus relevant voor de herinnering die andere vormen heeft aangenomen? En welke rol speelt het werk in de manier waarop de herinnering verandert? Experiment met performance, interactie met publiek en vooral het omarmen van toevalligheden zijn stappen die Jet daarom graag aangaat.
Deze stappen geven blijk aan een grote welwillendheid om in beweging te blijven. Jet volgde door de jaren heen meerdere deeltijdopleidingen en ontwikkelde zodoende een beeldtaal die een grote grafische vaardigheid omvat. Toch bevind ze zich ook in een realiteit waar ze soms een zekere validatie vanuit de omgeving mist. De culturele infrastructuur waarin we ons bevinden biedt niet altijd plek aan kunstenaars zoals Jet. Is het dat de stempels van haar opleidingen niet even zwaar wegen als die van een HBO diploma? Of wordt ze als kunstenaar van een oudere generatie automatisch minder serieus genomen?
Met wat ondersteuning, zoals kunnen sparren met mensen als Roy, werkt Jet toch standvastig door. Ze schuift heen en weer met werken van toen en nu, terwijl ze reflecteert op de manier waarop haar eigen generatie ouder wordt en zowel de wereld om haar heen als herinneringen aan hoe het vroeger was langzaam veranderen. Begin dit jaar ging Jet nog samenwerking aan met de pas afgestudeerde Valentijn Schmitz, die op dat moment ook werkplek had in het Atelier in de Stad. Door samenkomst van liefde voor textiel en performance activeerde er een speelsheid in de ruimte waarin ze beide beeldende technieken typisch voor hun eigen generatie konden toepassen, maar ook uitgedaagd werden en van elkaar konden leren.
De vragen die Roy tijdens hun gesprek op riep maken duidelijk dat er soms baat is bij toeschouwers, deelnemers of zelfs mede-ontwikkelaars die het werk in context plaatsen. Een context die opnieuw betekenis geeft aan een werkelijkheid en een verleden dat alsmaar transformeert. Misschien zijn deze dingen deels te vinden bij presentatieplekken, die waar Jet soms toegang tot mist. Maar misschien is er ook een gebrek aan plekken waar makers zelf ruimte krijgen iets nieuws te proberen en de verwachtingen van het publiek uit worden gedaagd. Waar werk kan transformeren en verbindingen kunnen ontstaan, gebaseerd op uitwisseling en spel. Wat zou het terug geven aan de stad wanneer makers, niet los van hun leeftijd, afkomst, interesses en wel of niet behaalde opleidingen maar juist vanwége, de ruimte krijgen zich er mee te verbinden?
Door Lizzie Veldkamp
op 16-9-2025
Na haar eerste publieksmoment is Jet letterlijk en figuurlijk met de bezem door het Atelier gegaan. Sindsdien werkt ze aan een opstelling van oude en nieuwe werken die in relatie tot elkaar nieuwe contexten vormen. Op 3 en 4 oktober zal Jet Nuij het Atelier openen voor een afsluitende presentatie. Wees welkom om met haar in gesprek te gaan. Ook is van 17 t/m 19 oktober werk van Jet te zien zijn bij Marieke Severens art Gallery tijdens het Atelier Weekend Maastricht.
